من عاشق قضاتی هستم که به زور در حلق آدم چای میریزند دنبال مچ گیری جوانترها نیستند کم تجربگی شان را مثل پتک در سرشان نمی کوبند جواب همه وکلای جوان و پیر را می دهند دنبال بهانه برای رساندن حق به حقدارش هستند با دو طرف اصحاب دعوی می گویند و میخندند تو را باز هم به شعبه شان دعوت میکنند یک عالمه شکلات جلویت میگذارند هر جلسه از دادرسی تو را می پذیرند و خم به ابرو نمی آورند و خلاصه کلی گل هستند... در این قحطی آدم خوب قاضی خوب واقعا نعمت الهی است :)

چند وقت پیش کانون واسمون یه جلسه گذاشته بود ، یه مشاور آورده بودن و به اندازه سه ساعت برامون از زیبایی های زندگی و امید به اون حرف زد بماند که چقدر امید به زندگی ما پایین اومد! ولی یه جای جلسه ازمون خواست که زمان پیری خودمون رو توصیف کنیم دقیق بگیم دوست داریم تو اون زمان چطور باشیم و زندگی کنیم اولش به نظرم مسخره اومد اما بعدش با شرط زنده بودنم تا اون موقع اونی که میخاستمو رو کاغذ آوردم : یه خونه ویلایی بزرگ دارم ، یه ایوون بزرگ روبروی حیاط که پر از گل و درخت ، گوشه سمت راست یه صندلی چوبی راحتی ( از اونا که پیرزنا دارن :) با یه میز کوچیک هست واسه عصرایی که می

من آدم دهن بینی نیستم یا اگر هستم که خودم نمیدانم! خیلی کم هستم. هیچ وقت پای حرفهای کسانی که گفتند فلانی پشتت این و آن را گفته نشسته ام و کلا سعی کرده ام خاله زنک نباشم و به یک کلاغ چهل کلاغ دوست و فامیل و آشنا اهمیت ندهم اما امان از حرفهایی که بدون مقدمه ناگهان به گوشت میخورد و تو آنقدر شوکه میشوی که شاید لحظه ای در خودت فرو بروی که فلانی؟! چطور دلش آمده این حرف را بگوید؟ بعد همانجا لبخند بزنی که چرت گفته اما همینطور حرفش را ذهنت مرور بکنی و حتی بعد چند روز باز گوشه کنار تنهاییت خیلی یهویی یاد حرفش بیوفتی... بعضی وقتها چوب بی گناهی دردناکتر از چوب خداست. +